Argimundus: rebelde suevo?

malalanahistoria.wordpress.com

extracto da Crónica do Biclarense

14 Iohan. Bicl. Chron. a. 590.3: Reccaredo ergo orthodoxo quieta pace regnante domesticae insidiae praetendeuntur. nam quidam ex cubiculo eius, etiam prouinciae dux nomine Argimundus aduersus Reccaredum regem tyrannidem assumere cupiens, ita ut, si posset, eum et regno priuaret et uita. sed nefandi eius consilii detecta machinatione comprehensus et in uinculis ferreis redactus habita discussione socii eius impiam machinationem confessi condigna sunt ultione interfecti. ipse autem Argimundus, qui regnum assumere cupiebat primum verberibus interrogatus, deinde turpiter decaluatus, post haec dextra amputata exemplum omnibus in Toletana urbe asino sedens pompizando dedit et docuit famulos dominis non esse superbos

Argimundus

ex cubiculo eius – destacado membro da Aula Rexia de Recaredo

etiam prouinciae dux – duque provincial

machinatione – autor dunha conspiración

tyrannidem assumere cupiens, ita ut, si posset, eum et regno priuaret uita – apoderarse do reino e acabar coa vida do rei

maiestas – delito de lesa maxestade

a incorporación de Callaecia foi un asunto grave para os godos; solucionado en varias etapas:

- UN, de bloqueo da expansión territorial sueva que finaliza coa submisión e conquista do reino (anos 573-585);

- DOUS, de conquista con Leovixildo, dende 585 (conquista do reino suevo) a 589 (III Concilio de Toledo), de relativo éxito no militar e fracaso rotundo no relixioso coa conversión á morte do rei.

- TRES, de sometemento militar, dende Recaredo (586-601) a, cando menos, Sisebuto (612-621) e Suintila (621-631); cunha posible consolidación de vínculos familiares entre as nobrezas sueva e goda.

- e CATRO, de reorganización provincial durante Recesvinto (653-672) e Wamba (672-680), na que, aparte de diminuír o antigo dominio territorial suevo, ocupan cargos militares aristócratas godos con lazos de sangue coa corte toledana.

a numismática confirma campañas militares na rexión durante os reinados de Leovixildo (BRACARA, PORTOCALE), Recaredo (CALABACIA, PINCIA, TORNIO, BERGANCIA), Witerico (TUDE), Sisebuto (LVCVS) e Suintila (LVCVS); é dicir, durante o primeiro terzo do s. VII. A partir de Sisenando (631-636) non hai máis novas de acuñacións de tipo triunfal na zona.

Argi – mundus

o tema -mundus aparece na toponimia derivada de antropónimos xermanos, en confusión cultista co tema de orixe latina “munde/monte”. Semella privativo da Callaecia, sendo excepcional no resto de Hispania, excepción feita de Tarraconensis e tamén en Septimania (xa en Gallia). Certamente, non toda esta toponimia se remonta aos ss. VI-VII; boa parte dela sería plenamente medieval.

Freitemunde, Estremondo, San Jamonde e variantes: toponimia cun elemento secundario derivado dun posesor xermánico (Aldemunde, Baamonde, Bermún, Camonde, Castramonde, Gallamonde, Racamonde, Sesmonde, ...).

tamén na onomástica real sueva, onde se documentan casos: Requimundus, Remismundus, Veremundus, e Theodemundus.

tamén exemplos no estamento relixioso: Onemundus (bispo de Salamanca), Tructemundus de Elbora e Commundus, titular da sé egiditana, cátedras todas elas próximas a Callaecia o nalgún momento pertencentes ao reino suevo e á diocese metropolitana de Bracara.

o tema arge-/argi- (<germ. *harjia, 'exército'), inda que menos frecuente, pero do mesmo modo máis habitual na área occidental da península, atópase documentado nos nomes de dous bispos de Porto (Argionitus e Argebertus) e nun dos titulares da sede de Egitania (Argesindus). Quizá tamén o rei Ariamiro (559-566).

fóra destes casos, o tema arge-/argi- atopámolo outra volta no xa citado Argemundus, rebelde contra Wamba en Narbo, en dous Argibadus (un, bispo de Narbo e outro de Iliberris). Tamén en tres nomes documentados en varias pizarras da provincia de Salamanca: Argefredus, Argeredus e Argivindus.

a conclusión parece obvia: Argimundus ten un nome con compoñentes ben representados na onomástica sueva ou da zona limítrofe cos suevos, pero que son, sen embargo, pouco habituais na onomástica goda. Deste modo, o mapa de distribución desta onomástica apoia a idea de que o duque Argimundus debeu ter unha orixe sueva. Ademais, se temos en conta que o radical –mundus era usual na onomástica real sueva e case descoñecido na dos reis godos, así como que o dux era membro do officium palatinum, é moi probable que Argimundus pertencera á liña do rei Miro e que desempeñara o alto cargo de dux prouinciae Gallaeciae durante o reinado de Leoxigildo e/ou Recaredo, quizá como recompensa por ter formado parte dese sector da nobreza sueva que apoiou a Leovixildo na súa campaña de submisión do reino suevo. É máis, é probable que Argimundus fora un dos duques que sufocaron a revolta de Malaricus en 585 cuxos nomes Xoán de Biclaro preferiu manter no anonimato. E esta sospeita en relación da orixe sueva de Argimundus faise inda máis firme se temos en conta que, a pesar de ser un membro destacado da Aula Rexia, Argimundus non se atopa entre os nobres godos que abxuraron do arianismo no III Concilio de Toletum, circunstancia que induce a pensar que se trataba dun católico.

as moedas atopadas no sur de Callaecia e acuñadas en Totela, Calabacia, Bergancia, Pincia, Tornio, Tude e Luco terían a ver coas vitorias militares nas campañas represivas contra a rebelión aristocrática dirixida polo dux Argimundus.

considerando os feitos aquí expostos, tanto certos (dux prouinciae, membro do cubiculum, acuñacións monetarias galaicas, ocultacións de tesouros en Callaecia e zonas limítrofes, provincia non pacificada na súa totalidade) como hipotéticos (orixe sueva de Argimundus, partidario de Leovixildo, quizás emparentado coa dinastía derrocada), parece lóxico concluír que debeu ser tamén en Callaecia onde Argimundus se alza en rebeldía contra Recaredo.

o tráxico final de Argimundus, exposto á ira do populacho da regia sedes, é a proba definitiva de que a súa rebelión non foi unha simple conspiración de palacio, mais unha auténtica sublevación que tivo como escenario unha das provincias do reino. Unha rebelión en toda regra que fixo necesaria unha campaña militar e un desfile triunfal que servira de escarmento aos rebeldes tanto como aviso para futuros conspiradores.

é posible que Argimundus quedara a cargo de Callaecia co mandato expreso de pacificala, pois, aparte do seu cargo de cubicularius, era tamén dux prouinciae e que a rebelión tivera lugar ao inicio do reinado de Recaredo, pouco despois da reunión do III Concilio de Toletum (a. 589). Neste sentido, e inda que por desgraza resulte imposible determinar este extremo, a intención de Argimundus podería non ter sido a usurpación do trono toledano senón a restauración do reino suevo, territorio onde debía ter os seus principais apoios (inda que puideron darse as dúas opcións de forma consecutiva), de aí a omisión do lugar onde tivo lugar a rebelión por parte de Xoán de Biclaro.

o único seguro é que no momento da rebelión unha parte importante do exército godo debía estar acantonada en Callaecia, pois só así se explica que Segga, a cabeza da conxura de 587, fora enviado a esta provincia logo de ter sido condenado. Esta interpretación dos acontecementos atopa o seu apoio arqueolóxico na distribución de tesouros na parte sur de Callaecia e na aparición de emisións de moeda con lendas triunfais datadas.

as lendas VICTOR/VICTORIA dos tremisses acuñados por Recaredo son o reverso triunfal da parodia de pompa triumphalis con que Argimundus e a súa camarilla foron presentados ante os cidadáns da regia urbs. Ditas acuñacións con lenda triunfal deben relacionarse con cuestións relativas á propaganda bélica e as necesidades da campaña, e coas celebracións nas cidades onde se emitía a moeda logo do triunfo militar.

indicios que suxestionan que Argimundus quería restaurar o reino suevo:

1/ a provincia fora recentemente conquistada grazas en parte a un enfrontamento entre dúas faccións da nobreza sueva, a unha das que pertencería o rebelde

2/ o clamoroso silencio do Biclarense en torno ao desenvolvemento dos feitos, que contrasta cos detalles que aporta para outros sucesos análogos.

3/ a maneira de ser castigados os rebeldes, cunha cabalgata final a lombos dun asno polas rúas de Toletum, un triunfo burlesco da cerimonia de investidura, certamente máis propia dun triunfo militar que dunha conspiración de palacio, que se resolvían con xuízos sumarísimos e execucións das sentenzas (Segga en Emerita e Uldila en Toletum).

a rebelión de Argimundus marca un fenómeno típico da Callaecia goda: a súa militarización. A súa incorporación ao reino godo foi un proceso longo e gradual, con dificultades e éxitos, que determinou unha importante presenza militar na zona. E isto fixo aparecer unha potente aristocracia suevo-gótica que co tempo se fará co poder en Toletum. Neste sentido, de confirmarse a orixe galaica dos reis de Toletum na segunda metade do x. VII, comprenderíanse mellor os mecanismos que levaroa á aparición dun núcleo de resistencia política e militar á dominación musulmá no norte de Península, na Callaecia.

REFERENCIAS:

BARROSO CABRERA, Rafael - MORÍN DE PABLOS, Jorge & SÁNCHEZ RAMOS, Isabel Mª Gallecia Gothica: de la conspiración del Dux Argimundus a la integración en el Reino visigodo de Toledo. Idanha-a-Vella. Serie Histórica. AUDEMA, Madrid, 2015

GARCÍA MORENO, L.A. Prosopografía del reino visigodo de Toledo Ediciones Universidad Salamanca, 1974

es.wikipedia.org: Argimundo

callaecia: 589

610

sólido de ouro coa efixie de Heraclio
www.numismall.com

Benxamín, mencionado coma bispo de Dumio.

Muhammad (40 anos) retírase a meditar a unha cova no monte Hira, cerca de a Meca, onde seica soña que o arcanxo Gabriel o chama a converterse no profeta de Allah para liberar o seu pobo da idolatría.

Allah, o todopoderoso, é o único deus que xulgará a todos os mortais o último día. Para gañar o seu favor e alcanzar o paraíso, os homes deben ser humildes e xustos, e dar parte da súa fortuna aos pobres e orfos. Denuncia os comerciantes ricos de a Meca e obrígaos a someterse aos ditados de Allah.

abril, 18: Serxio I, patriarca de Constantinopla, sucede a Thomas I.

abril/maio: os católicos conxuran contra Witerico e envelénano nun banquete en Toletum. Elixen rei a Gundemaro, duque de Narbona, que reúne o chamado concilio de Gundemaro, onde se restablece o catolicismo como relixión do estado. Gundemaro fíxase como política combater a vascos e bizantinos.

Eusebio, asina “ego Eusebius Tarraconenses” no Decretum de ecclesia Toletana de Gundemaro.

setembro: a comunidade xudía de Antioquía provoca graves disturbios na cidade; morre o patriarca Anastasio.

Columba e os seus compañeiros irlandeses (entre eles Gallus) fundan mosteiros en territorio franco; a súa regra é máis estrita que a beneditina e insiste no ascetismo. Brunequilda expúlsao de Burgundia e pasa á Suiza actual, onde funda un mosteiro xunto ao lago Constanza.

outubro, 4-5: Heraclio o Novo dirixe unha flota de guerra cara Constantinopla. Ao ter novas de tal feito o pobo lánzase contra o palacio imperial e a garda non fai gran cousa para impedir que Phocas sexa torturado ata morrer.

outubro, 6: Heraclio é proclamado emperador polo patriarca Serxio I. Modifícanse as normas sucesorias: xa non se elixe un césar como era costume desde a ‘tetrarquía’ de Dioclecio. O título imperial pasa a ser basileus.

o seu primeiro acto de goberno importante é facer o grego lingua oficial do imperio en substitución do latín. O grego era a lingua nai da inmensa maioría da poboación.

en teoría, Cosroes II debería estar agora satisfeito pero decide continuar a guerra. Prosegue con operacións militares en Syria e Anatolia.

Máximo Confesor traballa como xefe da chancelería imperial de Heraclio, protoasecretis. Posteriormente renunciará e profesará coma monxe en Chrysopolis, na outra ribeira do Bosphorus; quizás incómodo coa situación relixiosa na corte imperial e polo desexo de levar unha vida dedicada á oración.

batalla de Wangas (próximo á actual Berna): os alamanos baixo Berohartus arrasan a rexión de Avenches e vencen os condes francos da alén do Jura, ocupando o país. A villa romana de Aventicum resulta abandonada.

Teodeberto II fai asasinar a súa dona Bilichildis.

os avaros penetran en Friuli e arrasan o ducado, que actúa como protección lombarda contra os eslavos. Tasso sucede a Xisulfo II como duque, ao morrer este en combate contra os invasores.

c., Georgius Cuprios, xeógrafo bizantino, escribe descriptio orbis romani en grego e enumera as cidades do imperio. Quizás non é un documento oficial pero si deben ser datos tomados dalgún tipo de catálogo oficial. Menciona Spania:

670. Eparquia Mauritania II:

671. Septem, en Hispania

672. Mesopotamenoi, en Hispania

673. Mallorca, isla

674. Minorca, isla

a eparquia está dirixida desde Cartaxena (carta de Liciniano a Vicente de Ibiza); curiosamente Ibiza non se cita (tampouco Córcega, na parte correspondente), posiblemente por erro dos copistas.

os búlgaros do Volga logran independizarse dos eslavos.

Selyf ap Cynan sucede a seu pai Cynan Garwyn como rei de Powys.

a fabricación de papel chega a Xapón importada polo sacerdote budista Dam Jing.

Bonifacio IV celebra un concilio en Roma para tentar afianzar a disciplina monástica. Mellitus, bispo de Londres, está entre os asistentes.

Xoán V, patriarca de Alexandría.

outubro, 23: o bispo de Toledo é recoñecido como metropolitano polos bispos de Spania.

607

manuscrito Wandalgarius
ano 793
www.pankraz-fried.de

Ceolwulf de Wessex ataca Sussex.

febreiro, 19: Bonifacio III, logo de case un ano de ‘sé vacante’, novo bispo de Roma.

marzo, 15: é visible o cometa Halley.

Brunequilda fai que mutilen un pé de Uncelenus, duque alamano, o que segundo a lex alamannorum non lle permite ostentar ningún cargo ao non poder montar a cabalo sen axuda.

agosto, 1: Suiko, a iniciativa de Shōtoku, envía unha embaixada a China encabezada por Ono no Imoko: o inicio dunha longa tradición de intercambios políticos, culturais e relixiosas entre os dous estados. Ono leva o encargo de pagar tributo a Yangdi e leva unha carta do rexente que comeza “O Fillo do Ceo onde nace o sol, ao Fillo do Ceo onde se pon.” Isto irrita o emperador chinés que non ve recoñecida a súa superioridade na carta.

Suiko e Shōtoku contemplan terminado o templo ‘Hōryū-ji’ en Ikaruga, o máis antigo dos construídos con madeira conservado. Tamén doan unha estatua de Buda, co que cumpren o desexo do emperador Yōmei, pai de Shōtoku.

os godos, Austrasia, Neustria, e os lombardos forman unha alianza contra Theuderico II de Burgundia, cuxa avoa e irmán asasinaran a súa muller, Ermenberga, filla de Witerico, rei godo. Prodúcense combates no entorno de Narbonna.

o xeneral chinés Gao Jiong ofende o emperador Yangdi con comentarios críticos sobre certas políticas imperiais; é executado e os seus fillos exiliados a provincias de fronteira no norte.

Phocas concede o título de ‘bispo universal’ a Bonifacio III, nun intento de mellorar relacións con Roma.

outubro, 11: Tomas I, patriarca de Constantinopla.

un exército persa baixo Shahin Vahmanzadegan invade a Armenia bizantina, captura Teodiosopolis. Outro baixo Schahrbaraz somete Mesopotamia.

novembro, 12: morre Bonifacio III.

603

triente de ouro de Witerico
ceca ELIBERRI
www.maravedis.net

marzo: o embaixador bizantino Lilius, enviado onde Cosroes II, chega a Dara, onde lle comunican que será declarada a guerra contra Phocas.

Phocas ordena a Germanus, gobernador de Dara, que tome Edessa, onde Narsés se ten rebelado contra el, e este pide axuda a Cosroes II.

primavera: Liuva II enfróntase no propio pazo real de Toletum a unha rebelión ariana encabezada novamente por Witerico, que conta co apoio de gran parte da aristocracia. Nun combate o rei perde a man dereita, é capturado e executado polos rebeldes. Witerico, novo rei, fíxase como obxectivos expulsar os bizantinos e restaurar o arianismo.

xullo/agosto: Axilulfo sae de Mediolanum e asedia, coa axuda de auxiliares avaros, Cremona.

batalla de Degsastan: Aethelfrith, rei de Bernicia, vence as forzas combinadas de Strathclyde baixo Áedán mac Gabráin de Dalriada, establecendo a supremacía definitiva dos anglos na parte norte de Britannia.

Bonifacio (futuro bispo de Roma), nomeado apocrisiarius por Gregorio I.

a dinastía Sui mina o poder do turco Tardu instigando disensións entre turcos occidentais e orientais. Tardu, khagan occidental, é asasinado e sucedido por Heshana Khan, fillo seu, que impón fortes tributos ao pobo tiele.

abril, 7: Axilulfo, influído por Teodelinda, abandona o arianismo polo catolicismo e é bautizado, xunto co seu fillo Adaloaldo, na catedral de Monza, onde se instala a ‘coroa de ferro dos lombardos’.

a nova estabilidade en China baixo Wendi fai aumentar as zonas de cultivo e tamén progresa a tecnoloxía naval.

decembro: Shōtoku impón un novo sistema xerárquico na administración en Xapón que lle permite manexa con habilidade os clans máis poderosos e inserilos nun código de honor e obediencia ao poder central.

o monxe de Hibernia Offo funda a abadía de Schuttern en Alemaña.

agosto, 21: Cremona tomada polos lombardos. Axilulfo tamén toma Padua e Mantua, sendo repartidos os territorios destas cidades entre os ducados de Brescia e Bergamo.

setembro, 13: Mantua tomada polos lombardos; a fortaleza de Vulturnia réndese sen combate.

setembro: alcánzase unha tregua entre o exarca de Ravenna e os lombardos.

Gostun, soberano búlgaro.

agosto, problemas entre Comentiolus (magister militum Spaniae) e representantes eclesiásticos hispanos (Ianuarius, bispo de Malaga, un crego dependente deste e Stephanos, bispo de Illiberris), depostos e exiliados, causan o envío do defensor Xoan desde Roma. Había unha petitio por parte de Ianuarius, seguindo os procedementos do Corpus Iuris Civilis: Spania forma parte do exarcado de Africa, Mauretania II, e por tanto aplícanse as leis imperiais.

a causa do problema poden ser disensións dos bispos fronte á política imperial, unha posible conivencia co poder visigodo nas zonas limítrofes ou a morte de Liciniano, bispo de Carthago-Nova en Constantinopla, envelenado ab aemulis, segundo Isidoro de Sevilla.

Gregorio I escribe ao seu defensor Xoán, camiño de Hispania, para que poña orde nas condutas duns monxes da illa Cabreira, ao igual que sucede en Cerdeña: “alí onde a gravidade da culpa pide a aplicación da lei canónica, non podemos apartar a un lado o que é necesario corrixir, non sexa que, facendo ollos cegos, demos forza ás accións depravadas que, así como as encontramos, debemos de segar coa disciplina. Pois téñennos chegado novas de que os monxes do mosteiro na illa Cabrera, a carón de Mallorca, tamén unha illa (Capria insula, quae iuxta Maioricam idem insulam est ...),  obran de xeito tan perverso e teñen sometido as súas vidas a diversos crimes, que manifestan que, máis que servir a Deus, loitan, e dígoo chorando, a favor do antigo inimigo. Ti, coa autoridade que che confiren estas cartas, diríxete ao mosteiro, para informarte da vida e costumes dos que alí viven, procedendo a unha ampla investigación. Deste xeito, todo o que atopes que debe ser eliminado, tal como pide a norma canónica, terás que corrixilo impoñendo as penas correspondentes, e terás que preocuparte de informar os monxes de todo o que teñen que respectar. A túa forma de corrixir ten que servir para facer retornar os monxes ao camiño da boa vida monacal, de tal xeito que ti non sexas culpable de nada ante nós”

os datos arqueolóxicos falan dun complexo central común e unha serie de celas individuais arredor (o que permite cultos comúns e unha dedicación espiritual individual), unha zona de produción e unha necrópole, masculina e sen xoias, entre os ss. V-VII. Tamén hai restos en Conejera.

cando menos hai unha factoría de salgado de peixe e un taller de fabricación de púrpura. A comunidade debe ser bastante grande e probablemente non funcionará máis alá de 750 debido á inestabilidade política da época, con gran número de bandas de piratas.

Agostiño de Canterbury consegue que Aethelbert de Kent se bautice, o cal tamén lle permite entrar en Essex e Anglia oriental, territorios nos que o rei de Kent ten gran influencia.

Phocas trata de conter os avaros co pago dun forte tributo, o que lle vale o desprezo do exército. Ante o avance persa trata de obter apoios en occidente, recoñecendo a supremacía de Roma sobre Constantinopla, o que causa escándalo nesta cidade. Adopta medidas severas contra o monofisismo, que lle valen reaccións contrarias en Exipto e Asia Menor.

a pesar dos problemas e da gran diminución da poboación, as grandes avenidas de Roma seguen abertas. Moitos edificios públicos monumentais son dedicados a novos usos: cemiterios, vertedoiros, …

as importacións de produtos (envasados en ánforas) de Africa e o leste, inda que diminúen, seguen a chegar á capital.

neste ano prodúcese a última mención do Senado (aclamando as estatuas de Phocas e a súa dona Leontia) como tal pero a administración pública civil segue a funcionar, dirixida polo exarca de Ravenna. De todas maneiras, o gran poder romano é xa o bispo de Roma.

588

Guaram I de Iberia

unha revolta ariana en Emerita urdida polo bispo Sunna e os condes Segga e Witerico é sufocada con certa rapidez; Segga sofre a amputación das dúas mans e o desterro a Callaecia.

un exército persa (12000 homes) baixo Bahram Subin, apoiado por catafractos, embosca os turcos e logra unha gran vitoria na batalla da Rocha Hyrcaniana.

abril, 18: a redución dun cuarto nas soldadas causa motíns nas tropas bizantinas do fronte persa. Moitos deciden cobrarse pola súa conta asaltando e roubando propiedades alleas. A situación non pode ser aproveitada polos exércitos persas, que deben conter as incursións bárbaras no Cáucaso.

maio–xuño: Priscus, que relevara a Philippicus, regresa a Constantinopla e Philippicus volve a ser nomeado magister militum per Orientem. Continúan os motíns e os soldados elixen a Germanus como comandante.

verán: Germanus defende Constantina do ataque persa.

verán: Guaram I de Iberia, príncipe xeorxiano no exilio, é enviado por Mauricio a Mtskheta (Xeorxia), onde restaura a monarquía e recibe o título bizantino de curopalates.

verán: primeira campaña dos bizantinos nos Balcáns baixo Priscus, que fracasa, motivando os avaros a penetrar ata Herakleia, no Mármara.

outono: batalla de Martyropolis, onde os bizantinos baixo Germanus derrotan os persas, que iniciaran unha ofensiva.

outono: os avaros retíranse a Sirmium ante as novas do avance turco e logo de recibir pagos de Constantinopla.

Aella de Deira morre e é sucedido polo seu fillo Aethelric.

Childeberto II volve invadir Italia e ataca os lombardos, quen, dirixidos por Authario, derrotan a invasión contundentemente.

peste en Gallia: cóbrase a vida de por exemplo o bispo Licerius de Arelate.

Wen Di, emperador Sui, segue con preparativos contra a dinastía Chen situando 518000 homes ao longo da ribeira norte do Yangtze, desde Sichuan ata o Pacífico.

602

Focas coa toga consular

primavera: Witerico é nomeado xefe do exército e recibe órdes de Liuva II de atacar Spania (territorios bizantinos na península).

os avaros ofrecen a Mauricio a liberación de 12000 prisioneiros a cambio de 6000 moedas de ouro. Mauricio non acepta, e aos soldados non lles gusta nada que o emperador valore as vidas cada compañeiro en menos de media moeda de ouro.

para colmo ordena as tropas pasar o inverno alén do limes do Danubio, cun clima moi duro.

prodúcese unha rebelión baixo a dirección dun centurión chamado Phocas, que marcha sobre Constantinopla. A cidade pode resistir perfectamente, pero Mauricio tampouco era moi popular debido á súa avareza. Prodúcese outra insurrección intra muros e Mauricio tenta fuxir por mar a Persia cos seus cinco fillos

novembro, 27: os rebeldes abre as portas das murallas e Phocas entra en Constantinopla aclamado polo pobo. Inmediatamente atopan o emperador e decapítano, non antes de que presencie a execución dos seus cinco fillos varóns.

Phocas é o novo emperador.

Cosroes II recibe novas destes feitos e decide atacar o Imperio Romano, xurando que non cesará ata que non vengue a morte do seu 'amigo e pai' e mentres Phocas non sexa axusticiado polo seu crime. A modo de preparación arrasa o reino árabe de Hira, e manda executar a Nu'man III.

Narsés, gobernador da zona norte de Mesopotamia rebélase contra Phocas en Edessa e solicita axuda aos persas. Cosroes envía unha forza expedicionaria a Armenia e cruza o Éufrates.

Gregorio I, satisfeito co derrocamento dun emperador que apoiaba as pretensións de primacía de Constantinopla, pasea as estatuas de Phocas e a súa dona por Roma en sinal de triunfo, e escríbelle para felicitalo polo seu éxito. O novo emperador destaca polos seus vicios: lascivo, bebedor e sanguinario. Milman afirma: "Sorprende que incluso a máis elemental prudencia non atemperara a linguaxe do pontífice triunfante, que se lanza a un panexírico loubando a piedade e bondade do usurpador, chama ceo e terra para que se aleden da súa entronación, augura paz e prosperidade ao imperio procedente dos seus actos piadosos e incluso semella anticipar o retorno da antigua liberdade republicana baixo o goberno do devoto e xentil Phocas."

Heraclio o Vello xa era exarca de Africa, con capital en Carthago; fora nomeado por Mauricio.

finalizan as obras da catedral de Monza.

Agostiño de Canterbury reúnese cos bispos britanos de Gales en Aust, próxima a Chepstow; repréndeos por non seguir a ortodoxia en varios asuntos; entre eles, a datación da pascua e os usos litúrxicos.

Teodeberto II e Theuderico II instalan un duque na fronteira cos vascóns.