Amosando publicacións coa etiqueta Patricio. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Patricio. Amosar todas as publicacións

martes, 16 de xullo de 2013

493

Odoacro e Teodorico, representados
nas Crónicas de Nüremberg, 1493
commons.wikipedia.org
Albinus e Eusebius, cónsules.

Hunulfo, irmán de Odoacro, e que ocupara importantes responsabilidades no imperio oriental, morre durante o asedio de Ravenna, cazado por arqueiros.

febreiro, 25: logo dun asedio de dous anos e unha outra batalla perdida, Odoacro accede a negociar con Teodorico.

febreiro, 26: os ostrogodos bloquean Classis.

marzo, 5: o arcebispo Johannes abre as portas de Ravenna ás tropas de Teodorico, que entra na cidade.

marzo, 15: nun banquete no que se celebraba a paz, Odoacro é personalmente asasinado, á vista de todos, por Teodorico. Segue a masacre dos partidarios do esciro.

Teodorico exercerá a autoridade en Italia como representante imperial pero conseguirá grandes marxes de autonomía. Ao parecer, ao contrario de Odoacro, Teodorico respectará o pacto co emperador deixnado que os romanos estean suxeitos á lei romana e o sistema xudicial propio. Os godos, mentres, vivirán baixo as súas propias normas e usos.

Teodorico alíase cos francos casando con Audofleda, irmá de Clodoveo e tamén procura alianzas cos godos, vándalos, burgundos e turinxios. Adopta o rei herulo e casa fillas e sobriñas con outros reis.

os ostrogodos aséntanse basicamente no val do Po e non entran en contacto coa poboación do dur. Teodorico admira a civilización romana e respecta  a súa administración e as súas leis. A capital foi establecida en Ravenna e a combinación entre administración romana e o exército ostrogodo fan esta estrutura practicamente indestrutible.

Ravenna adquirira un novo centro monumental nestes anos, con igrexas e palacios e Teodorico propúxose contribuír a esta tendencia a seguir monumentalizando a cidade. Reconstrúe e embelece o palacio que herda de Odoacro, que será tamén o lugar onde se centralice a administración de Italia.

Teodorico restaurará antigo monumentos e construirá novos, como un acueduto e dúas instalacións de baños públicos.

preséntaselle (como os dirixentes doutros regna en territorio imperial) o dobre problema de contentar á maioría romana, mentres segue a conservar a lealdade dos seus homes, dos que depende a súa posición. Hai a complicación adicional de que os romanos eran católicos, mentres que a maioría ostrogoda (como a maioría de grupos xermánicos) era ariana. Teodorico concedeu completa tolerancia de culto aos católicos, pero construíu templos de culto ariano.

a catedral ariana en Ravenna (a Anastasia) e a basilica gothorum teñen desaparecido, pero a Apolinar Novo e o baptisterio ariano inda testemuñan a alta calidade das construcións no seu período.

a corte de Teodorico moverase tamén a Verona e Ticinum, para manter o contacto cos continxentes asentados na proximidade de ambas cidades. Tamén nestas construíu palacios e outros edificios públicos.

os búlgaros atravesan o Danubio; Anastasius decide reparar os muros longos (que recibirán o nome “de Anastasius”) en Constantinopla, de 56 quilómetros de lonxitude, orixinalmente construídos por León I.

guerra isaura: Claudiopolis, antiga cidade de Capadocia é asediada e capturada polos romanos. Os isauros bloquean os pasos montañosos pero Xoán o Xiboso gaña unha batalla decisiva contra os rebeldes.

coa lealdade do outro xefe franco, Sixeberto, Clodoveo da outro paso expansivo e desexa someter os alamanes.

Gundobado, logo de acabar co seu irmán Godomaro, tamén derrota e aparta ao rei de Valentia, Chilperico II, cuxa filla, Chrodechilda, casa con Clodoveo.

Chrodechilda era católica e Clodoveo era pagán. Ela trata de persuadilo de que se converta ao catolicismo pero sen éxito inicial. Teñen un fillo e ela pide permiso para bautizalo pero o neno morre. Teñen un segundo e volve enfermar o neno, Chrodechilda reza por el e cando se recupera Clodoveo accede, impresionado polo “poder curativo” da oración, tanto a bautizalo a el como a si mesmo.

realmente, a decisión de Clodoveo quizás se sustentara máis ne forxar unha alianza cos católicos, a maioría da poboación; mentres que o resto de xefes xermánicos e as súas tropas eran todos arianos, e por tanto sempre tiñan problemas de adaptación e asimilación.

data probable da batalla de mons Badonicus en Britannia: a dinastía Ui Neill loita polas reliquias de Patricio co reino de Airgialla (Anais dos catro Amos).

Xiao Wen Di comeza adoptar políticas de sinicización así coma outro tipo de reformas. Casa con Feng Qing.

venres, 28 de setembro de 2012

444

Xerusalem nos mosaicos de Madaba

Teodosio II e Aginatius, cónsules.

morre Cirilo, patriarca de Alexandría (instigara o asasinato de Hipatia); un dos bispos de Alexandría pronunciou o seguinte “eloxio” fúnebre: “por fin ten morto este home odioso. A súa desaparición provoca o xúbilo de quen lle sobrevive, pero inevitablemente aflixirá os defuntos, que non tardarán en cansarse del e intentarán seguramente devolvérnolo. Polo tanto, colocade unha pedra moi pesada sobre a súa tumba, para que non corramos o risco de volvelo ver, nin sequera coma pantasma.” Dioscorus sucede a Cirilo.

execución de dous cregos, o presbítero Severus e o diácono Xoán, no séquito de Eudocia en Xerusalem a mans do comes domesticorum Saturninus, enviado alí por Teodosio II. En resposta Eudocia fai asasinar a Saturninus, sendo privada do séquito oficial do que gozaba. O seu exilio é agora permanente e durará ata a súa morte. Porén, o seu prestixio e presenza nos lugares santos asegúralle un papel. Seguiu a manter a tradición de mecenado imperial que marcara a súa peregrinación oficial. Moitas persoas importantes seguen considerando importante cultivar a súa proximidade.

xa antes do seu retiro fundara a igrexa de Polyeuktos en Constantinopla e agora en Palestina promove un programa de edificacións que lle traerá prestixio entre os visitantes e peregrinos a Xerusalem. Cirilo de Scythopolis atribúelle igrexas, mosteiros, hospitais para peregrinos e enfermos. Evagrius menciona os seus mosteiros coma punto de partida para unha discusión do monasticismo local.

Eudocia repón, por exemplo, a cruz dunha igrexa no cumio do Monte das Olivas logo dun lume, pero a súa achega principal é un magnífico edificio na porta norte, onde Estevo fora martirizado. O santuario onde se depositaron os restos do santo en 439 son rodeados dun muro que rivaliza co construído por orde de Constantino I arredor do santo sepulcro. Un muro exterior encerraba unha basílica de 38 metros de longo e tres naves, cun atrio, un pórtico e un establecemento monástico adxunto.

segue a haber outras fundacións relixiosas aristocráticas na zona: mos­teiro de Bassa – mosteiro e igrexa do mártir Xulián no Monte das Olivas por parte de Flavia (o capadocio Theognius, chegado en Xerusalem atopa alí un refuxio de ortodoxia en medio da predominancia de monxes “cismáticos”) – igrexa dedicada a María por Icelia no lugar coñecido como ‘Kathisma’ (onde descansou no camiño cara Belem): o tamén capadocio Teodosio, futuro colega de Sabas, entraría a dirixila. Tanto Flavia coma Icelia poden ser de procedencia occidental tendo en conta os seus nomes e que as súas fundacións, no entorno de Xerusalem, e a recepción nelas de novicios de Asia Menor seguen o esquema de anteriores mecenas occidentais.

Valeriano, un rico magnate en Oriente, é mencionado como un poderoso gobernador local cunha “gran horda de bárbaros”.

León I termina co vicariato galo.

unha “pestilencia” (peste bubónica?) arrasa Britannia e acentúa inda máis os problemas.

Patricio funda Armagh.

o uso dunha carretilla inventada en China que simplifica enormemente os labores de todo tipo avanza cara occidente.

en China T’o-pa Tao inicia persecucións contra o budismo.

sábado, 22 de setembro de 2012

442

Africa
www.cassiciaco.it

Dioscorus e Eudoxius, cónsules.

os hunos xa posúen capacidade tecnolóxica para atacar cidades fortificadas: saquean e toman Margus, Naissus, Serdica e Arcadiopolis. A escaseza de tropas imperiais (destacadas contra os vándalos) fai que cheguen ata Adrianopolis e Heracleia, case ameazando Constantinopla. Aspar volve apresuradamente de Sicilia e planta cara no Quersoneso (primeiro enfrontamento huno – romano a gran escala) pero é derrotado. Teodosio II solicita novas negociacións.

Zerkon, un anano mauretano na comitiva de Aspar, é capturado por Bleda, que aprecia as súas dotes humorísticas. Á morte de Bleda é rexeitado por Atila, que llo ofrece a Aetius, que o manda de regreso con Aspar. Aconsellado por Edecón, Zerkon volverá en 449 onde os hunos cunha comitiva romana para recuperar (sen éxito) a muller que lle fora concedida por Bleda.

novos asentamentos de foederati en Gallia.

Valentiniano III recoñece, coa aceptación de Constantinopla, o dominio vándalo sobre un territorio inda maior: devólvense Mauretania e Numidia ao imperio (zonas exhaustas e depredadas) pero Gaiserico ve recoñecida a súa autoridade sobre Africa Proconsularis e Byzacena (inda ricas) co que controla todas as terras ao oeste de Tripolitania. Os romanos recoñecen o reino vándalo coma un territorio independente, xa non subsidiario ou independente dos romanos.

Gaiserico confisca propiedades e exime de impostos aos propietarios vándalos. Só é rei dos vándalos, mentres que os cidadáns romanos seguen rexidos polas súas leis. Seguen desterros de boa parte do clero católico é desterrada, para debilitar a acción romana.

Hunerico comprométese coa filla de Valentiniano III, Eudocia. Hunerico estaba casado cunha filla de Teoderico I, pero seu pai acúsaa de querer envelenalo: a princesa goda é mutilada e é enviada de volta a seu pai a Tolosa, sen orellas e sen nariz.

Gaiserico, a pesar de todos estes éxitos, ten que facer fronte a unha revolta dalgúns nobres vándalos, que rexeitan a súa xefatura única.

Asterius, magister utriusque militiae, distínguese na represión da bacauda en Tarraconensis.

en Roma constrúese a basílica de san Pedro en Vincoli, por desexo da emperatriz.

o archimandrita Shenouda funda o Mosteiro Branco, próximo a Sohag (Exipto).

Eógan mac Néill, fundador do reino de Ailech, en Hibernia, é bautizado por Patricio. É o primeiro rei católico da illa.

concilio de Vaison (Gallia). Armentario, bispo presente na reunión, é o máis antigo coñecido desa sé.

Yazdgerd II emprende campañas contra os hunos kidaritas.

luns, 13 de agosto de 2012

432

Próspero de Aquitania

Aetius e Valerius, cónsules.

Teodosio II cede e permite oficialmente que Cirilo volva ocupar o seu cargo.

xaneiro-febreiro: desátanse as tensións entre Aetius e Placidia. O xeral é destituído das súas funcións, que pasan a mans de Bonifacio.

marzo, 15: Celestino I aproba a substitución de Nestorio por Maximiano.

Próspero de Aquitania publica de gratia dei et libero arbitrio contra a collatio de Xoán Casiano. Induce a que Celestino I publique epistola ad episcopos gallorum contra algúns membros da igrexa gala. Próspero e Hilario (non o bispo de Arelate) mantiveran correspondencia con Agostiño sen chegar a coñecelo persoalmente: o seu entusiasmo por el lévao a resumir o comentario sobre os salmos e compilar fragmentos de obras; tamén compón epigramas (106) cos dicta teolóxicos.

xullo, 27: morre Celestino I.

xullo, 31: elección de Sixto III (Xystus) para suceder a Celestino I.

segundo Baronius e Platina, Sixto foi acusado de deitarse cunha virxe pero foi absolto nun concilio presidido por Valentiniano III, quen seica dixo “porque o xuíz de todos non debería ser xulgado por ninguén.”

outono: Aetius presenta batalla en Ariminium pero é derrotado; porén, Bonifacio morre tres días despois da batalla a causa das feridas recibidas en combate e é substituído por Sebastianus (xenro de Bonifacio) coma magister peditum. A loita de poder queda unha vez máis aberta. Sebastianus planea un atentado contra Aetius, refuxiado en Roma, pero fracasa e este ten que fuxir cara Dalmacia e Pannonia, buscando enrolar máis mercenarios hunos.

conságrase a igrexa a Sabina en Roma.

Ruga unifica os continxentes hunos nas planicies panonias.

suposto inicio da evanxelización de Hibernia por Patricio, un britano discípulo de Xermanus. Os progresos deberon ser lentos, creando pequenas comunidades que foron progresando no medio do paganismo celta.