laterculus regum visigothorum

celosía de inspiración visigoda
en enterría, camaleño

a sucesión entre os visigodos non presenta unha norma fixa ... houbo fases dinásticas, onde os fillos sucedían aos pais, e outras produto de loitas de poder entre clans ... teoricamente, ao final, erán decisión dos concilios (celebrados na capital, Toletum)

atanarico

alarico i (395-410)

ataúlfo (410-415)

sixerico (415)

walia (415-418)

teodorico i (418-451)

torismundo (451-453)

teodorico ii (453-466)

eurico (466-484)

alarico ii (484-506)

xesaleico (506-511)

teodorico (506-526)

amalarico (506-531)

teudis (531-548)

teudiselo (548-549)

axila i (549-554)

atanaxildo (554-567)

liuva i (568-572)

leovixildo (568-586)

recaredo i (586-601)

liuva ii (601-603)

witerico (603-610)

gundemaro (610-612)

sisebuto (612-621)

recaredo ii (621)

suintila (621-631)

sisenando (631-636)

chintila (636-640)

tulga (640-642)

chindasvinto (642-652)

recesvinto (653-672)

wamba (672-680)

ervixio (680-687)

exica (687-701)

witiza (701-709)

roderico (709-711)

axila ii (710-713)

ardabasto (713-721)

tamén chamado cronicón de Wulsa (debido a unha errada lectura do incipit nalgúns manuscritos que o conteñen) e transmitido xunto co liber iudicum, este documento aporta unha referencia cronolóxica ás leis recompiladas no liber, en imitación ao codex theodosianus. resalta a exactitude dos datos que aporta. na elaboración do documento houbo varias etapas: Theodor Mommsen supón que a redacción inicial tivo lugar durante Recesvinto (649-672), a quen tamén se debe a compilación do liber iudicum. logo iríase actualizando á vez que se ía transmitindo. debeu ser amplamente utilizado na elaboración de documentos históricos posteriores; por exemplo, a Crónica de Alfonso III, a Albeldense, ou o laterculus regum Ovetensium. estudaron o documento, entre outros, E. Flórez, Mommsen, J. Gil, Sánchez Albornoz, Díaz y Díaz, ou L. A. García Moreno

TEXTO ÍNTEGRO DO DOCUMENTO EDITADO POR LUIS A. GARCÍA MORENO

laterculus regum visigothorum

referencias: HUETE FUIDO, Mario. “FUENTES MENORES PARA EL ESTUDIO DE LA HISTORIOGRAFÍA  LATINA DE LA ALTA EDAD MEDIA HISPÁNICA (SIGLOS VII-X)"

laterculus regem vandalorum et alanorum

migración dos vándalos (s. v)

reis vándalos

baseado na interpretación dos diplomas feita por Theodor Mommsen ou no engadido africano (s. vi) á chronica de Próspero de Tiro.

godexiselo (...-407)
gunderico (407-428)
gaiserico (428-477)
hunerico (477-484)
guntamundo (484-496)
trasamundo (496-523)
hilderico (523-530)
gelimer (530-534)

a sucesión, a partir cando menos de Geiserico, seguía normas semellantes á "tanistry", un sistema cuxo nome procede de Hibernia e que é utilizado en certos lugares para herdar títulos e terras. tamén chamado seniorato, quizás o empregaran os bereberes. o herdeiro era o varón de máis idade na familia real: o título real non pasaba á unha segunda xeración mentres houbese irmáns vivos, fillos do rei anterior.

os reis vándalos levaron tamén o título de reis dos alanos unha vez que estos foron case exterminados por Walia en Hispania. Para sobrevivir integráronse no continxente vándalo.

AQUÍ UN ESTUDIO DO DOCUMENTO (inglés)

"The So-called Laterculus Regum Vandalorum et Alanorum: A Sixth-century Addition to Prosper Tiro's Chronicle?"